zondag 6 april 2014

Wei Wu Wei




Hoe moet men het dan noemen dat Ene? Hoe meer je het benoemt hoe minder het zich met zijn naam vereenzelvigt, hoe meer afstand men creëert met het zonet vermelde gegeven. Het wil zich niet met een Naam inlaten, want  elke naam is een afscheiding van het Heel en Al. Stop dus met die kruisiging en verlos u Zelf van het spel der beschuldigingen. In de cirkel van twaalf herbergen zich de 3 kruisen van Golgotha zowel Mentaal, Astraal en Fysiek, die samen het 4de vervolgen, want het Ene verlost zich van elk ongenoegen en schudt alle ballast van zich af om in het 5de door de geopende poort te verdwijnen. In het vuur van de strijd van vereenzelviging met het Al moet Materie 3 maal de Geest geven, en Geest laat volledig overtuigd het overtollige achter. Het Lichaam is tijdelijk, Hij die Ademt is dat niet. En hier zit dan het gevaar van de letterkundige, hij denkt de evolutie in een drafje af te kunnen troeven, door het letterlijke, maar Alles staat net zo vast als dat het losjes in de sterren geschreven staat.

Al raak je de tel verloren

De vereenzelviging met het Lichaam kan geen kwaad, zolang je die Vorm kent als Omgeving en Inhoud. De zwaarte van Massa en de lichtheid van Ruimte vinden hun goedkeuring in de Vorm, het Vuur is de wenk naar het Hogere, het Water is het vocht van geboorte, Lucht is het doorgeefluik van vernauwing naar Opening en Aarde is het Wicht dat langs alle kanten geopenbaard wordt in de warmte van een zomerzon. Er zij licht, en er was licht. Indien licht niet opgevangen werd, had men het Licht niet kunnen vatten, vandaar Inhoud en de onmogelijke Omgeving die zich laat doorlichten. Dus bent U het werktuiglijk en welvoeglijk voornaamwoord van hetgeen zich niet laat vangen door een beknopte samenvatting. In de optelling van de som van 3 bevinden zich dan 4 tussenlagen die elk hun eigen verbindingen aangaan met de cirkel van twaalf, men ziet ze alsnog niet, maar men voelt in elke berekening dat er iets mankeert.

De macht van Pi

En dus is jouw bewustzijn magnetisch ingekapseld in een lichaam, het beweegt zich in een aurisch ei, het magnetisch Schild van bescherming. Het is de Ziel die als druppel is neergeslagen in het Veld van Opoffering om de anderen die, Gevangen als ze zijn, zich niet meer bewust zijn van hun afkomst. De Ziel is de afgesplitste vorm van een Vuurzee en u bent de Vonk. Wat kwam je hier doen? U kwam iedereen verlossen van de pijn in het onderaards vuur te zijn, opdat men zich terug naar het bovenaardse zou wenden. De reis is van de Zon naar hier en terug, alweer niet letterlijk te nemen, men ontdekt de kracht in de oorzaak van het Nu. U bent niet waar het lichaam zich bevindt, Het lichaam bevindt zich waar U bent. En dus is het mogelijk het ei uit te kruipen en vleugels te bezitten. Maar zolang het niet zover is heeft u niets aan deze teksten, ze stellen u enkel teleur omdat de omgeving elke ontsnapping van een Gevangene voortdurend in de gaten houdt.

Irrationeel

Met de intentie van de samenleving heeft ook elke taal zijn eigen oogmerk, elk woord kan zich verbuigen tot zinloosheid omdat het gegeerde de jaloezieën inzet om de moedeloze ogen niet te laten verblinden door verlichting. En dan is elke tekst een leugen, elke overtuiging dwaas. En dus begeven we ons weer in het Lagere Denkvermogen dat alles maar van twee kanten beziet, en het Vermoeden dat in den Laagte, den Hoogte afsmeekt. Zo worden we gekruisigd, al gebeurt het allemaal vrij onbewust. Het vuur van de Aarde is zodanig door een verbitterd verstand ingekapseld, dat het zich niet meer met de planning van het Zonnevuur inlaat. Het Ego is de nieuwe Zon, en de Ochtendster aan de Hemel beticht men van tijdelijkheid en men puft en blaast om daarmee elke Vonk uit te doven. Heer, vergeef het hun, want zij weten alsnog niet wat zij doen. Het is ongeduld die voortreffelijkheid een hak zet, het is jaloezie die sluier na sluier zichzelf van een Liefde verwijdert.

Als Verlakkerij

Afgunst verandert in Nijd en kruipt onderhuids in de bloedbanen om zich te verrijken aan elk succes. Wat van jou is wordt van haar, gewoonweg uit pure jaloezie, hij wil hebben wat jij hebt. Aan de andere kant hebben we de autoriteit, jaloezie is maar het zwakkere zusje. Autoriteit wil dat jij doet wat moet, ook al is het volslagen nutteloos, je zal worden en zijn wat men van je verwacht. En dan is er het Verzet dat zich altijd genoopt voelt te kiezen tussen twee kwaden, Het eindigt meestal in een strijd van over en weer beschuldigingen die men te persoonlijk neemt, de kwetsuren liggen afgebakend in landsgrenzen te verstijven van onenigheid. Vermoeiend is het Ego, die in de duisternis slechts een herinnering van de kleine Vonk is. En dan verwaarloost men zijn afkomst, het is niet omdat U faalt, dat u het recht ontnomen wordt van de opwaartse gang der zaken. Het is omdat u niet wilt falen, dat u oploopt tegen muren die u Zelf met eigen glamour betegelde, spiegeltje, spiegeltje aan de wand...

Het oxideert

We geven opnieuw zuurstof aan de nooit uitblijvende inspiratie, ze volgt steeds weer op het afhaken en uitstellen van een veroorloofde toekomst. Paradoxaal vindt men in heel het gebeuren de drijfveer om weer vooruit te gaan, en juist daarin herkent men opnieuw de Vonk. Langs de ene kant ziet men het sputteren en tegen spartelen, langs de andere kant is men bang van hetzelfde vuur want daarmee ontstaan de ontembare brandhaarden van onrust die alles op de spits drijft van een dichotomie. Er zijn altijd vele kanten aan een geheel en in het zoeken naar woorden van Ons naar Jullie gebeuren de gekste dingen. We verstaan elkaar wel, maar hebben elk ons eigen idee van het Leven te leiden waarin we ons vervolmaken. Er is inderdaad een moeheid, het is het teken van komende rust, men kan niet op zijn eentje de wereld veranderen. Daarom besluiten we in een einde en zoeken we steun in elkaars ogen, de nachtwacht duurt lang, het proclameren te luid en het bulkt van te veel volk.

Dat het zwart ziet

Van letters op witte bladen, ook hier te lezen van de zoveelste poging tot herstelling van de kleinste oppering tot een bijeenzijn. Na elke leugen, keert het tij, tenzij men medeplichtig is eindigt vriendschap in vervreemding en wantrouwen. Geen enkele organisatie houd stand in wisselvalligheden die op den duur elkaar tegenspreken. Wil je liegen, doe het dan goed en beleef de argwaan ten volle. Het is door de bevestiging van het waarheidsgetrouwe dat men op het einde op zijn lauweren kan rusten, en daar in alle verademing kan verblijven. Karma kan verkeren. In alle nervositeit en grimmige onrust is het de kalmte en vrede van een onpartijdigheid die elke spanning kan verzachten. Eerlijkheid, oprechtheid en eenvoud wenken ons terug naar een Liefde, gaat men daar niet op in dan houdt men zichzelf voor de gek. Politiek, Opvoeding, Bedrijverij, Kunst, Wetenschap, Religie en Leven in het algemeen, het resultaat is zo veel mooier in de eenvoud van het Zijn wat men Is. Wat je allang was.


Wat je niet hoeft te worden.